บทความจากผู้โดยสารคนหนึ่ง บนรถไฟสายชีวิต

บทความจากผู้โดยสารคนหนึ่ง บนรถไฟสายชีวิต

การใช้ชีวิตของคนเรา ก็เหมือนกับการเดินทางบน “รถไฟขบวนหนึ่ง”

เวลาเราขึ้นบนรถไฟ ก็จะสถานีต่างๆที่รถไฟต้องหยุด เพื่อรับผู้โดยสารขึ้น-ลง

มีการเปลี่ยนเส้นทาง เปลี่ยนผู้โดยสาร แม้กระทั่งเกิดอุบัติเหตุ

ตอนเราถือกำเนิดขึ้นมา ก็เหมือนกับเราได้ขึ้นรถไฟขบวนนี้ “โดยมีพ่อแม่เป็นคนตีตั๋วให้”

หลายคนคิดว่า ได้ขึ้นมาพร้อมพ่อแม่ ก็ต้องได้อยู่กับพวกท่านตลอดไป

แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกท่านต่างต้องลงจากรถไฟไป ไม่สถานีใดก็สถานีหนึ่ง

จะเหลือก็เพียงแต่เราที่ยังคงต้องนั่งรถไฟขบวนนี้ต่อไปเพียงลำพัง

การเดินทางยังคงดำเนินต่อไป มีผู้โดยสารผลัดปลี่ยนกันขึ้น-ลง ตลอด

หลายคนที่อยู่บนรถไฟกับเรา ก็เป็นคนที่เรารัก มีความผูกพัน เป็นพี่น้อง

เป็นเพื่อน เป็นลูกหลาน เป็นญาติ หรือแม้แม้แต่เป็นคนรักของเรา

หลายคนก็ต้องลงจากรถไฟไปกลางทาง หลงเหลือไว้เพียง “ความทรงจำ” ที่มีให้กัน

หลายคนก็จากเราไป โดยที่ยังไม่ทันได้ล่ำรากัน

เขาลุกจากที่นั่งลงรถไป โดยที่เราไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ

บนรถไฟขบวนนี้ จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทั้ง “มีความสุข สนุกสนาน เสียงหัวเราะ”

แลความรู้สึกที่ “โศกเศร้า เสียใจ อาลับอาวร” ที่ต้องจากกัน

ฉะนั้นการเดินทางบนรถไฟขบวนนี้ให้ดีที่สุด คือ การได้สร้าง “ความทรงจำดีๆให้แก่กัน”

มีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนบนรถไฟ ทำให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

เพราะเราเองก็ยังไม่รู้ ว่าจะได้ลงจากรถไฟขบวนนี้ไปตอนไหน

ดังนั้นเราต้องมีชีวิตที่มีความสุข “ใช้ชีวิตให้เต็มที่ที่สุด”

สิ่งสำคัญไม่ใช่การรู้ว่าเราได้ลงจากรถไฟที่สถานีไหน

แต่เป็นการหลงเหลือ “ความทรงจำดีๆ” ไว้ให้คนที่อยู่ต่อ ได้จดจำเราในสิ่งดีๆต่างหาก

“ทิ้งความทรงจำที่สวยงาม” ไว้แก่ผู้คน ที่ต้องเดินทางโดยสาร รถไฟขบวนชีวิตนี้ต่อไป