แม่ชอบขอแต่เงินทุกเดือน จนลูกไม่อยากกลับบ้าน

แม่ชอบขอแต่เงินทุกเดือน จนลูกไม่อยากกลับบ้าน

ชายคนหนึ่ง เขาจากบ้านเกิดมาเป็นสิบปีได้แล้ว มุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงเพื่อที่จะไปหาเงินให้ได้เยอะๆ จนตอนนี้เขาสามารถตั้งบริษัทเป็นของตัวเองและมีฐานะที่เรียกได้ว่า สุขสบาย แต่เขาก็ไม่ค่อยอยากจะกลับมาบ้านสักเท่าไหร่ เหตุผลเพราะแม่ชอบขอเงินเขา ยิ่งรู้ว่าเขาหาเงินได้มาก ก็ยิ่งบอกให้เขาส่งกลับบ้านมากขึ้นกว่าเดิม

วันหนึ่งแม่เกิดล้มป่วยหนัก และได้จากไป เขาจึงต้องกลับบ้านเกิดเพื่อไปจัดงานอำลาคุณแม่เป็นครั้งสุดท้าย ถึงเขาจะรู็สึกไม่พอใจ ที่แม่คอยแต่โทรไปขอเงินเขาทุกเดือนไม่เคยขาด แต่ลึกๆเขาก็รู็้สึกเสียใจที่ต้องจากแม่ไปจริงๆ โดยที่เขาไม่ได้อยู่ดูแลแม่มาเป็นสิบปีแล้ว นอกจากส่งเงินกลับมาให้ตามที่แม่บอก

เมื่อเสร็จงาน พี่ชายได้เดินมาหาเขา พร้อมกับยื่นซองสีน้ำตาลซองหนึ่งให้และบอกว่า “แม่ฝากมาให้แก แม่บอกว่าถ้าแม่จากไปแล้ว ให้เอาสิ่งนี้ให้แก”

ผมรับมาด้วยความงุนงง ระหว่างเปิดซองออก ผมก็คิดในใจว่ามันสำคัญมากเลยหรอ หรือเป็นหนี้สินที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้ผมกันนะ และเมื่อเปิดออกมา ผมก็เห็นสมุดบัญชีเล่มหนึ่งที่เป็นชื่อของผม พร้อมกับยอดเงินคงเหลือหลักล้านที่อยู่ในบัญชี มีกระดาษโน๊ตเล็กๆเขียนไว้ว่า

“ถึงลูกชายคนเล็กของแม่ นี่เป็นเงินของแกทั้งหมด แกเป็นลูกที่แม่เป็นห่วงที่สุดในบรรดาพี่น้อง เพราะแกเป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไม่รู้จักเก็บออม ที่แม่โทรไปขอเงินแกทุกเดือน ก็เพื่อเอามาเป็นเงินเก็บของแก แม่ไม่ได้ใช้มันสักบาท ใช้ให้ประหยัดๆล่ะ ดูแลตัวเองดีๆ แม่รักลูก “

เมื่ออ่านจบ ชายหนุ่มก็เข่าทรุดลงไปกองกับพื้น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เขายิ่งรู้สึกผิดกับแม่ ที่ผ่านมาเขาเข้าใจแม่ผิดมาตลอด คิดว่าแม่อยากได้แต่เงินกับเขา เขาจึงหลีกเลี่ยงที่จะกลับบ้านมาเยี่ยมแม่ตลอด และตอนนี้เขาก็ไม่มีโอกาสได้ดูแลแม่อีกต่อไปแล้ว เขาได้แต่ขอโทษผ่านรูปแม่

พ่อแม่เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เล็ก ส่งเสียให้เล่าเรียน จนมีความรู้ติดตัวให้เอาตัวรอดได้ ไม่มีใครที่จะหวังดีกับเราเท่านี้อีกแล้ว พ่อแม่ไม่มีเวลาอยู่รอเราไปได้ตลอด เมื่อกาลเวลาล่วงเลย ร่างกายท่านก็ทรุดลงตามกาลเวลา ใครที่ยังมีโอกาสได้ดูแลก็จงดูแลท่านให้ดี อยากทำอะไรให้รีบทำเพื่อท่านซะ ก่อนที่จะไม่มีพ่อแม่อยู่ให้เราทำ