จดหมายจากแม่ถึงลูกชาย แม่เสียใจที่สุดที่ให้กำเนิดพวกแกมา

จดหมายจากแม่ถึงลูกชาย แม่เสียใจที่สุดที่ให้กำเนิดพวกแกมา

วันที่ 2 มีนาคมที่ผ่านมา เป็นงานฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของแม่ เป็นช่วงเวลาที่ผ่านมายาวนานเหลือเกิน แม่ได้ให้กำเนิดลูกชาย 4 คน และยังช่วยเลี้ยงดูหลานอีก 8 คน เท่ากับว่าในชีวิตนี้ของแม่ ได้เลี้ยงดูลูกหลานมาด้วยความรักทั้งหมดถึง 12 คน

จนถึงตอนนี้แม่ก็อายุมากแล้ว คอยมองดูสีหน้าของลูกๆเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เมื่อสี่ห้าปีก่อน ตอนที่พ่อของพวกแกได้จากไปแล้ว แม่ก็รู้สึกได้ถึงความ รำ ค า ญ ที่พวกแกปฏิบัติตนต่อแม่ และยิ่งมากขึ้นทุกวัน

ตอนที่พ่อจากไปแรกๆ แม่หวังว่าจะมีลูกสักคนที่จะรับแม่ไปอยู่ด้วย เพราะแม่นั้นอยากจะใช้ชีวิตในช่วงสุดท้ายนี้อยู่กับลูกๆเหลือเกิน แต่รอจนเวลาผ่านไปสองเดือน ก็ไม่มีใครรับแม่ไปอยู่ด้วยเลย แม่จำต้องทำใจยอมรับสภาพของความเป็นจริง

แต่ก็ยังโชคดีที่ลูกหลานยังพอมีน้ำใจ คอยผลัดกันมาเป็นเพื่อนแม่ที่บ้านทุกคืน มีหน้าที่กันคนละสัปดาห์ ทำให้แม่ไม่คิดมาก จริงๆอายุก็ปูนนี้แล้ว คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้วแหละ แต่มาถึงตอนนี้ สิ่งที่แม่กลัวที่สุดคือ.. ค ว า ม เ ห ง า

ลูกๆของแม่ทุกๆคน พวกแกมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ ในฐานะของคนเป็นแม่รู้สึกขอบคุณในน้ำใจของพวกแกที่มอบให้ในครั้งนั้น ช่วงแรกๆทุกอย่างดูดีมีความเอื้ออาทรให้แม่อยู่บ้าง แต่พอนานวันเข้าสีหน้าพวกแกกลับดูไม่อยากจะมาอยู่ดูแล พอเข้ามาถึงบ้านแม่ ไม่มีคำทักทายสักคำ เวลาออกจากบ้านคำบอกลาสักคำก็ไม่มีเช่นกัน เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่มีความผูกพันกันเลยแม้แต่น้อย

แม่ก็ไม่กล้าพูดความรู้สึกออกไปตรงๆ คิดว่าพวกลูกๆคง รำ ค า ญ หรือ รั ง เ กี ย จ ถึงแม้แม่จะพยายามไม่ไปยุ่ง เกี่ยวชีวิตส่วนตัวของพวกแกเลย แต่พวกแกทุกคนก็ค่อยๆห่างหายจากบ้านแม่ไปทีละคน สุดท้ายไม่มีใครแวะมาเยี่ยมเยียนแม่อีก มีแต่ความ เ ห ง า มามอบให้แม่แบบไม่ทันตั้งตัว

ทำให้แม่รู้ว่าต่อไปนี้ต้องเดินด้วยเท้าตัวเองทุกฝีก้าว ต้องพึ่งพาตัวเองทุกอย่างด้วยสองมือของแม่เอง ยอมรับว่ามันยากสำหรับแม่พอสมควร ยิ่งคนในวัย 80 ปี แล้วด้วย ในงานวันเกิดลูกหลานอวยพรให้แม่ว่า “ขอให้แม่มีอายุมั่นขวัญยืนเป็นร้อยๆปี” แม่ได้แต่คิดว่า ชีวิตที่เต็มไปด้วยความ เ ห ง า และ เ ศ ร้ า ห ม อ ง นั้น จะมีอายุยืนยาวไปทำไม

แม่ฝันถึงพ่อของพวกแก พ่อยิ้มและบอกกับแม่ว่า “ไปกันเถอะ พ่อมารับแล้วไปกับพ่อแล้วแม่จะได้ไม่เหงา” ร่างกายแม่ค่อยๆเสื่อมลงทุกวัน แม่รู้ตัวว่ามันคงใกล้ถึงเวลาแล้ว จึงตัดสินใจเขียนจดหมายฉบับนี้ทิ้งไว้ มีคำพูดที่แม่อยากจะบอกกล่าวก่อนจากไปว่า

” แม่เสียใจที่สุดหากชาติหน้ามีจริง ขออย่าให้พวกเราต้องมาเจอกันอีกเลย

การได้พบเจอลูกๆเป็นเรื่องที่ดี แต่การที่จะให้แม่ลืมลูกๆไปนั้น เป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก “

ความผูกพันของความเป็นแม่ลูกระหว่างเราก็คงจบลงเพียงเท่านี้ ขอให้ทุกอย่างจบลงแค่ชาตินี้ชาติเดียวคิดว่ามันก็เกินพอแล้ว

จากแม่.. ไม่นาน คุณแม่ท่านนี้ก็ได้จากโลกนี้ไป โดยที่ในมือถือรูปที่ถ่ายไว้กับสามี ในรูปใบนั้น มีเพียงแค่สองสามีภรรยา ยืนเคียงคู่กันเท่านั้น

Cr. แปลและเรียบเรียงโดย ขจรศักดิ์

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *