เงินที่พ่อให้ลูกทีละพัน 2 พัน กว่าผมจะรู้ก็เกือบเสียพ่อไปแล้ว

เงินที่พ่อให้ลูกทีละพัน 2 พัน กว่าผมจะรู้ก็เกือบเสียพ่อไปแล้ว

ผมกำลังนอนดูทีวีอยู่บนโซฟา เห็นพ่อกำลังเดินเข้าบ้าน กลับจากไปซื้อของมา ผมจึงพูดขึ้นว่า “พ่อ!!.. ขอเงินหน่อย 2 พัน จะออกไปหาเพื่อนข้างนอก”

พ่อจึงพูดกลับมาว่า “เมื่อวานก็เพิ่งให้ไปไม่ใช่หรอ แกเอาไปใช้อะไรหมดแล้ว”

ผมจึงตะคอกใส่ไปว่า “ถามมากหน่า…จะให้ หรือไม่ให้”

พ่อมองผมด้วยความเหนื่อยใจ แล้วพูดสวนมาว่า “พ่อไปทำงานมาทั้งวันกว่าจะได้แต่ละบาท ไหนยังจะต้องเก็บเงินไว้จ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟอีก แกขอเยอะขนาดนั้น พ่อหาให้ไม่ทันหรอกนะ”

ผมเริ่มรู้สึกโมโห และได้พูดไปว่า “ถ้าพ่อไม่ให้ ผมจะไป วิ่ ง ร า ว ชาวบ้าน หาเอาจากคนแถวนี้แหละ”

พ่อรีบตอบกลับอย่างเร็ว “ไม่ได้นะ แกอย่าทำแบบนั้นนะ อ่ะเอาไป” พร้อมกับหยิบเงินแบงค์เล็กแบงค์ใหญ่ออกมาจากกระเป๋า

พ่อยังไม่ทันจะได้นับให้ ผมก็รีบเข้าไปคว้ามันมาทั้งหมดในมือพ่อ พร้อมกับหยิบกุญแจรถและสตาร์ทรถออกไปทันที

เมื่อผมมาถึงที่นัดหมาย ก็ทักทายกับเพื่อน และไปสังสรรค์กันตามปกติที่ทำทุกวัน ผมได้พูดขึ้นว่า “วันนี้ขอเงินพ่อมา ได้เงินมาเยอะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”

เพื่อนพากันยิ้ม แล้วถามกลับมาว่า “ถามหน่อยพ่อมึงทำงานอะไรว่ะ ทำไมมีเงินมาให้ใช้ทุกวันเป็นพันแบบนี้”

ผมได้แต่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร เพราะผมไม่กล้าบอกเพื่อนหรอก ผมอายที่จะบอกว่าพ่อผมเป็นพ่อค้าขายลูกชิ้น ไส้กรอก ตามร้านอาหาร สถานที่ท่องเที่ยวกลางคืน

ผมและเพื่อนสังสรรค์กันจนเสร็จ และกำลังจะกลับบ้าน ก็ได้ยินเสียงวัยรุ่นกำลังข่มขู่พ่อค้าหน้าร้าน “เห้ย!! เอาเงินมาให้พวกเราซิ ถ้าลุงไม่อยากเจ็บตัว”

และก็มีเสียงชายวัยกลางคนพูดขึ้นมาว่า “ลุงจะให้พวกเอ็งได้ยังไง ลุงทำมาค้าขายกว่าจะได้มา จะมาขอกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ”

กลุ่มวัยรุ่นจึงลงมือทำร้ายชายคนนั้น จนชายคนั้นล้มลงไปกับพื้น แต่พวกเขาก็ยังไม่หยุด ผมสังเกตเห็นว่า ในมือของชายคนนั้นล้มลงไปแล้ว แต่ในมือยังกำอะไรบางอย่างไว้ไม่ยอมปล่อย

“เฮ้ย เราอย่าไปยุ่งเลย เดี๋ยวเจ็บตัวเปล่าๆ รีบไปกันเถอะ” เพื่อนรีบดึงแขนผมไปทางอื่น แต่ผมก็หันไปเห็นหน้าชายคนนั้นชัดๆ และได้ตะโกนออกไป…. “พ่อ!!”

ผมรีบวิ่งเข้าไปกอดพ่อ และบังไว้ให้โดนพวกวัยรุ่นทำร้ายต่อ เพื่อนๆก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย โชคดีที่เพื่อนผมมากันหลายคน วัยรุ่น 3 คนที่รุมพ่อผม จึงรีบวิ่งหนีเตลิดออกไป

พ่อผมสลบไปแล้ว น้ำสีแดงไหลออกมาจากหัวของพ่อ ผมจึงตะโกนบอกให้เพื่อนเรียกรถพยาบาลให้ สักพักรถพยาบาลก็มารับตัวพ่อผมขึ้นรถ ผมได้แต่สวดภาวนา อ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขออย่าให้พ่อเป็นอะไรไปเลย ถ้าพ่อผมฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย ผมจะกลับตัวกลับใจเป็นลูกที่ดีของพ่อ และจะเลี้ยงดูพ่อไม่ให้ลำบากอย่างที่ผ่านมาอีก

พ่อผมฟื้นขึ้นมา แล้วก็เห็นผมนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ พ่อจึงถามว่า “เราอยู่ที่ไหนกัน” ผมตอบไปว่า “เราอยู่บนรถพยาบาล พ่อสลบไปเมื่อกี้” แล้วพ่อก็ค่อยๆเอามือที่กำอะไรสักอย่างไว้ตั้งแต่ตอนนั้นยื่นมาให้ผม พร้อมกับพูดว่า “นี่เงินที่พ่อขายของได้วันนี้ เอาไปนะ เผื่อลูกหิวอยากจะกินอะไร”

คำพูดของพ่อ มันทำให้ผมถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ผมรีบเข้ากอดพ่อ แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาจนหยุดไม่ได้ ผมละอายใจตัวเองมาก ที่ผ่านมาไม่เคยจะเป็นลูกที่ดีได้เลย แต่พ่อก็ยังคงรักและห่วงใยผมเสมอ

ตอนนี้ผมได้รู้แล้วว่า ผมเกือบจะต้องเสียคนที่รักผมที่สุดไป กว่าผมจะสำนึกได้ก็เกือบจะสายเกินไป แต่ฟ้าก็ยังเมตตาที่ยังให้พ่อได้อยู่กับผม ยังให้โอกาสผมได้ดูแลพ่อคืนบ้าง ผมสัญญาว่า ต่อไปนี้ผมจะดูแลพ่อให้ดี ไม่ให้ทำพ่อต้องลำบากใจเพราะผมอีกแล้ว

หลายคนอาจจะคิดว่าพ่อแม่ให้เงินลูกมาอย่างง่ายดาย แต่ใครจะรู้บ้างว่ากว่าจะได้มาแต่ละบาทมันยากเย็นสักแค่ไหน พ่อแม่หลายคนต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อหาเงินมาให้ลูกได้ใช้อย่างสุขสบาย ได้ร่ำเรียนมีการศึกษา อย่าให้ความลำบากของพ่อแม่ต้องสูญเปล่าไปเลย ลูกๆคือความหวังของพ่อแม่ เป็นกำลังใจที่ทำให้ท่านมีพลังสู้กับปัญหา จงอย่าทำลายความหวังของท่าน ด้วยการใช้ชีวิตไปในทางที่ผิดเลย

ขอขอบคุณเรื่องราวดีๆจาก : นุสนธิ์บุคส์

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *