“เจ็บ” แล้วไม่จำ คือการเลือกที่จะ “ไม่รัก” ตัวเองนั่นแหละ

“เจ็บ” แล้วไม่จำ คือการเลือกที่จะ “ไม่รัก” ตัวเองนั่นแหละ

‘เจ็บ’ ไม่ ‘จำ’คือการไม่รักตัวเอง

เพราะทุกครั้งที่ ‘เจ็บ’ควรจะต้อง ‘จำ’

อย่าปล่อยให้ใครก็ตามทำเราเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ให้ถามตัวเองทุกครั้งว่า ที่ ‘เจ็บ’ เพราะอะไร

จะได้มีเข้าใจในความทรมานนั้น….

ถ้า ‘น้ำตา’ ทำให้ดีขึ้นได้ คุณคงไม่ ‘ร้องไห้’ ซ้ำแล้วซ้ำอีกกับเรื่องเดิมๆ

หยุด ‘ฟูมฟาย’ได้แล้วกับเรื่องที่จบไปแล้วและไม่สามารถย้อนเวลากลับมาได้อีก

มันไม่ใช่แค่เสีย ‘น้ำตา’แต่มันเสีย ‘เวลา’นชีวิตที่ต้องมานั่งเศร้าโศกเสียใจ

อย่าลืมสิว่า คนที่ทำให้คุณ ‘เจ็บ’ เขาไม่ได้มาเจ็บกับคุณด้วย เขายังมีความสุขใช้ชีวิตอย่ามีความสุข

เอาเวลาที่ร้องไห้เสียใจ มา ‘พัฒนา’ ตัวเองให้ดีกลับมาดูแลตัวเอง

ทำตัวเองให้มี ‘คุณค่า’ วันนึงที่ชีวิต ‘ก้าว’ ต่อไป คุณจะไม่คิดเสียดายเวลา

ที่มองย้อนมาแล้วเห็นว่าตัวเองไปได้ ‘ไกล’ มากกว่าเดิมแค่ไหน

เลือก ‘ก้าว’ ไปข้างหน้า หรือ ‘หยุด’ เสียใจอยู่กับที่

ตัดสินใจให้ดี จะอยู่เพื่อ ‘เขา’ หรือ ‘ตัวเอง’

เลิก ‘มองตัวเอง’ผ่านสายตาของคนที่ ‘ไม่เห็นค่า’ คุณ

เลิกคิดว่าตัวเอง ‘ไม่ดีพอ’ ในเมื่อเขา ‘ไม่รัก’ คุณ

เลิกคิดว่าตัวเอง ‘ไม่มีค่าพอ’เมื่อเขา ‘ไม่แคร์’ คุณ

เลิกเอา ‘การกระทำ’ ของเขามาประเมิน ‘ค่า’ ตัวเอง

เพราะคุณไม่ได้ ‘ห่วย’ ขนาดนั้น

คุณอาจ ‘ดีเลิศ’ในสายตาคนอื่น

แค่คุณ ‘เลิก’ กับเขาคุณจะรู้ว่าคุณ ‘มีค่า’ แค่ไหน

ที่ผ่านมาคุณแค่เลือก ‘ที่ยืน’ ผิดไป…ก็เท่านั้นเอง

ก่อนจะ ‘รักคนอื่น’‘รักตัวเอง’ เสียก่อน

ก่อนจะ ‘ทำให้คนอื่นมีความสุข’‘ทำให้ตัวเองมีความสุข’ เสียก่อน

ก่อนจะ ‘เห็นค่าคนอื่น’‘เห็นค่าตัวเอง’ เสียก่อน

อย่าพยายาม ‘ให้’ คนอื่นในสิ่งที่เรา ‘ขาด’

เพราะเราจะยิ่ง ‘ขาด’และยิ่ง ‘เรียกร้อง’ จากคนอื่น

จงเจ็บแล้วจำให้มาก จดจำความเจ็บปวดของคุณ แล้วคุณจะไม่ต้องเจ็บปวดอีก

ขอบคุณเรื่องราวดีๆ : เจ จุฑามณี มนิสรารัตน์

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *