หญิงสาวไม่พอใจ ที่เพื่อนไม่ช่วยเสียสละรองเท้าให้ใส่

หญิงสาวไม่พอใจ ที่เพื่อนไม่ช่วยเสียสละรองเท้าให้ใส่

หนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเป็นเพื่อนกัน ได้ชวนกันไปนั่งเล่นที่ริมแม่น้ำแถวหมู่บ้าน ในระหว่างที่พากันเอาขาจุ่มน้ำเล่นอยู่นั้น รองเท้าของนางสาวA ก็หลุดลอยไปตามน้ำ ทำให้เธอไม่มีรองเท้าใส่ จำเป็นต้องเดินเท้าเปล่ากลับบ้าน

ระหว่างทางเดินกลับ เป็นพื้นคอนกรีตเมื่อโดนแดดยามบ่าย จึงร้อนมาก และระยะทางก็ไกล นางสาวA ขอร้องให้เพื่อนช่วยเอารองเท้าให้เธอใส่ แต่เพื่อนๆก็มีรองเท้าแค่คู่เดียว จึงไม่มีใครเอาให้เธอใส่เลย ทำให้นางสาวA รู้สึกไม่พอใจและโกรธเพื่อนๆที่ไม่ยอมช่วยเหลือ

ปกติแล้วนางสาวA มักจะขอร้องให้เพื่อนช่วยอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเพื่อนๆก็เต็มใจช่วย ถ้าไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง แต่ครั้งนี้เพื่อนๆไม่ช่วยเธอ เธอจึงคิดว่าเพื่อนๆไม่เอาไหนซะเลย เรื่องแค่นี้กลับช่วยกันไม่ได้

แต่จู่ๆ นายB ก็ยื่นรองเท้าให้เธอ แล้วก็ยอมทนเดินเท้าเปล่าบนถนนร้อนๆแทน จนถึงบ้านของพวกเขาและนายB ก็ได้บอกเธอว่า “เธอต้องจำไว้ด้วยว่า ไม่มีใครมีหน้าที่ช่วยเธอ ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ถ้าเขาไม่ได้ช่วย เขาก็ไม่ผิดหรอกนะ”

หลายครั้งที่เรามักจะหวังให้คนอื่นทำดีต่อเรา ซึ่งในตอนแรกๆเราก็รู้สึกซาบซึ้งในการช่วยเหลือของเขา แต่เมื่อนานไป เราจะรู้สึกเคยชินกับการถูกช่วยเหลือ ทำดีกับเรา จนกลายเป็นหน้าที่ที่เขาต้องทำให้เรา และเมื่อครั้งไหนที่เขาทำให้เราไม่ได้ ก็จะรู้สึกโกรธและไม่พอใจ โดยลืมนึกถึงครั้งที่เขาเคยช่วยเราที่ผ่านๆมาจนหมด

กลายเป็นว่าเรากลับลืมบุญคุณ เลิกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาเคยทำให้เรามาก่อนหน้านี้ ลืมแม้แต่ที่จะขอบคุณเขาที่ช่วยเหลือเรา เพราะเราเคยชินกับกรารับอย่างเดียว อย่างที่เขาว่ากันว่า “ทำดีให้กี่ครั้ง เขาไม่จำ เขาจำได้ครั้งเดียว คือครั้งที่ไม่ช่วย”

อย่าเป็นคนที่เอาแต่รับอยู่ฝ่ายเดียว ต้องรู้จักให้คืนบ้าง และถ้าเขาเคยช่วยเหลือเรามาตลอด เราต้องขอบคุณเขาให้มากๆ แต่ถ้ามีครั้งไหนที่เขาช่วยไม่ได้ ต้องเข้าใจเขาด้วย เพราะมันอาจจะเกินตัวที่เขาจะทำให้ได้ อย่าเสียมิตรภาพดีๆไป เพียงเพราะเราที่เห็นแก่ได้อยู่ฝ่ายเดียว เพราะสุดท้ายจะไม่เหลือใครอยู่ข้างๆ