ผมอายเพื่อนที่โรงเรียน เพราะ แม่มีตาข้างเดียว

ผมอายเพื่อนที่โรงเรียน เพราะ แม่มีตาข้างเดียว

ผมรู้สึกเกลียดแม่ของตัวเอง ตั้งแต่จำความได้ แม่ของผมก็เป็นคนที่มีตาข้างเดียว แรกๆผมก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรืออะไร แต่เมื่อผมได้เข้าโรงเรียน และพอรู้ความมากขึ้น มันก็ยิ่งทำให้ผมเกลียดแม่มากขึ้นด้วย เพราะเวลาที่อยู่โรงเรียน ผมมักจะโดนเพื่อนๆล้อผมด้วยคำว่า “ไอ้ลูกแม่ตาเดียว” อยู่เสมอ มันจึงทำให้ผมรู้สึกอาย และ ไม่ชอบคำนี้เอามากๆ

บางคืนเวลาที่ผมลงไปกินน้ำ ก็มักจะได้ยินเสียงแม่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในมุมมืดๆ แต่ผมก็เลี่ยงที่จะเห็นน้ำตาของแม่ ผมไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับแม่ที่มีแค่ตาเดียวเลย อยากจะมีแม่ปกติเหมือนคนอื่นทั่วไปบ้าง เวลาที่แม่ผมไปขายของที่ตลาด แล้วผมต้องเดินกลับจากโรงเรียนทางนั้น ผมก็มักจะเลี่ยงไม่เจอแม่ ผมไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขาเป็นแม่ของผม และผมเป็นลูกของเขา

ผมตั้งใจเรียนอย่างมาก เพื่อที่จะได้มีชีวิตที่ดีในวันข้างหน้า และผมก็ทำมันสำเร็จ ผมเรียนจบปริญญาอย่าวที่ตั้งใจ และมีงานทำที่มั่นคง สามารถเลี้ยงดูครอบครัวให้อยู่อย่างสุขสบายได้ ผมมีภรรยาและลูกอีกสองคน ซึ่งตอนนั้นผมได้ทิ้งแม่ตาเดียวของผมไว้เพียงลำพังอย่างไม่แยแส

จนวันหนึ่งได้มีผู้หญิงที่แต่งตัวดูสกปรกมอมแมมมาที่หน้าบ้านของผม จนทำให้ลูกๆที่เล่นอยู่หน้าบ้านตกใจแล้วพูดว่า “ยายแก่ตาเดียว ออกไปนะ อย่ามาใกล้แถวนี้” ผมรีบเดินออกมาดูหน้าบ้าน และผมก็จำได้ดีว่านั่นคือแม่ตาเดียวของผม ที่ผมพยายามจะหนีออกจากชีวิตของเธอ ผมบอกกับเธอว่า “แม่จะมาที่นี่ทำไม แม่ทำให้ลูกๆของผมกลัวหมดแล้ว อย่ามาหาผมที่นี่อีกนะ กลับไปซะ” เมื่อพูดจบเธอก็เดินจากไปทันที

วันหนึ่งผมได้ไปร่วมงานแต่งของเพื่อนแถวบ้านเก่าที่ผมเคยอยู่กับแม่ จึงได้แวะไปเพื่อที่จะดูว่าแม่มีความเป็นอยู่ยังไงบ้าง แต่สิ่งที่ผมพบกลับเจอเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจ พร้อมกับจดหมายที่เขียนทิ้งไว้ ข้อความในจดหมายได้เขียนไว้ว่า

“ตั้งแต่วันที่ลูกไล่แม่มา แม่ก็บอกกับตัวเองไว้ว่าจะไม่ไปหาลูกอีก เพราะมันทำให้ลูกไม่สบายใจ แม่แค่เป็นห่วงอยากรู้ว่าลูกอยู่สบายไม่ลำบาก แค่นี้แม่ก็ดีใจแล้ว ลูกรู็ไหมว่าตอนที่ลูกคลอดออกมานั้น ลูกมีตาแค่ข้างเดียว และนั่นคือดวงตาของแม่ที่อยู่ในตัวลูก แม่ดีใจที่ลูกได้เห็นโลกที่สวยงาม และมีชีวิตที่มีความสุข แค่นี้แม่ก็พอใจแล้ว”

ความจริงที่แม่เขียนไว้ มันทำให้ผมร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ผมไม่เคยรู้มาก่อน ผมเกลียดแม่ของผมมาตลอดชีวิต เพราะแม่มีตาข้างเดียว แต่จริงๆแล้วเป็นผมต่างหากที่มีตาข้างเดียว คนที่ พิ ก า ร คือผมมาตลอด ที่ พิ ก า ร ทั้งร่างกายและจิตใจ ผมต้องรู้สึกผิดกับตัวเองไปตลอดชีวิต

รักแท้ของผู้เป็นแม่ ย่อมเสียสละได้ทุกอย่าง แบบไม่มีเงื่อนไข แต่ลูกจะมองเห็นความรักของแม่ก็มักจะเป็นตอนที่สายไปเสียแล้ว หากคุณยังมีแม่อยู่ จงดูแลท่านขณะที่มีลมหายใจ เพราะเมื่อท่านจากไปแล้ว อยากจะดูแลแค่ไหนก็ทำอะไรให้ท่านไม่ได้อีกแล้ว